مادری خواست منتقل بشود با قطار زمان به دختریش
دختری بی گناه ومبهوت از همه ی سال های مادریش
مثل یک رودخانه بی پایان مثل اندوه موقع باران
مثل یک شاعر است محروم از گفتن بیت های آخریش
شاید امروز اگر سکوت کند پای بی دردیش حساب کنند
یا اگر حرف تازه ای بزند هی بگویند از سبک سریش
خواب ! ای خواب ! از تو جز کابوس ارمغانی برای او نرسید
اینک ای مرگ خواهشی دارد : با خودت هیچ جا نمی بریش ؟
که با تو جشن بگیرم دوباره سوختنم را
تو را قدم زدن و با تو هم سفر شدنم را
فرا گرفته در این شوره زار ، از نفس تو
نسیم و برگ گل وعطر قاصدک بدنم را
تو تنگ آبی و من ماهی ام که در تب و تابم
که دوست دارم از این گونه دست و پا زدنم را
مخواه آمده باشی و از تو شعر مگویم
مخواه باشی و من بسته تر کنم دهنم را
تو مثل وسوسه عریانی ونقاب نداری
ببین به سوی تو بی اختیار آمدنم را
امید نیست ببوسم تو را و زنده بمانم
به یاد داشته باشم بیاورم کفنم را
خیری گل است
وقتی می خندد
فاصله دندان هایش از چند فرسنگی نمایان است .( ابراهیم ارمات )
(۱)
می رسد به گوش لحظه ها
صدای طبل و سنج
دیده ها پر آب و
سینه ها کباب می شود
یا حسین !
باز هم
به یاد تو
گلوی
خشک مشک ها
ذره
ذره
آب می شود !
(۲)
دست اشک
روی گونه ام
قطره
قطره
دم گرفته است
یا حسین !
من دلم
به یاد
گنبد و
کبوتر و
حرم گرفته است .( فاطمه نصر )
بانگ خروس، صبح دل آزار ديگري
مردم چه دلخوشند به تكرار ديگري
اي كاش چشمهاي مرا خواب مي ربود
وقتي اميد نيست به ديدار ديگري
يك دل اضافه كرد به دلهاي خون شده
از عشق بر نيامد اگر كار ديگري
بعد از تو من به درد خودم هم نمي خورم
تحميل شد به جامعه سربار ديگري
خوش باد روزگار تو با هر كه خواستي
اما مباد قسمت من يار ديگري ( مسلم محبی )
دوستان سلام