از دوستت دارم بگو !...
سلام ای اهالی شعر ! ... و ای اهالی دل !
بر همین مبنا این سروده را از بین کارهای اخیر بر تارنما می نگارم :
از دوستت دارم بگو ، از دوستت - من- از رگ رگ ِ پنهان ِ زیر پوستت - من-
از آسمان ِ بر زمین افتاده ات - عشق- آرامش ِ از بطن توفان زاده ات - عشق-
از دوستت دارم کلامی ساده تر؟ - نه شعر لطیفی بر زبان آماده تر؟ - نه
من با تو درد و رنج از یک قِسم دارم چندین نفر هستم ولی یک اسم دارم
روح جنون در جسم من گل کرد کولی ! قلبم چه عشقی را تحمل کرد ! کولی !
بی کس شدم اما نفهمیدم غمم را عمق فجیع زخم های مبهمم را
از نو پس از یک عمر فهمیدم یتیمم تا آمدم لب وا کنم دیدم یتیمم
اشکم به جوش آمد ، لطیف ِ گونه ام را دستی نوازش کرد فهمیدم یتیمم
من دوستت دارم ، چه توجیهی بیارم؟! تو دوستم داری ، چه توجیهی بیاری؟!
انگار کن بعد از زمستان باز داری یک شاخه ی گل توی گلدان می گذاری
شب ها چرا این قدر تا خوابت بگیرد هی گرگ جای گوسفندان می شماری ؟هی فکر دنیا را مکن کولی تو باید بر تشنگی های خودت باران بباری
کاری بکن هرچیز می خواهی بیاید نه بدبیاری بدبیاری بدبیاری
کاری بکن رام تو باشد سرنوشتت با هرچه هستی باش ! با زیبا و زشتت
کولی شدن زیبا ترین تقدیر من بود تو بی گناهی عشق من ! تقصیر من بود
از دوستت دارم بگو ، از دوستت - من- از رگ رگ ِ پنهان ِ زیر پوستت - من-
دوستان سلام